We Sailed West - Við sigldum vestur
“We Sailed West” is a slow, atmospheric Nordic voyage chant sung in Icelandic. A strong, weathered woman calmly recalls a summer journey aboard a knarr to the Frankish coast—not as a heroic saga, but simply as something she once did.
She remembers the cold sea, the fur coat she made herself, following gulls and stars, taking up her shield when armed men appeared, and watching them retreat inland. The crew gathers grain, cloth, tools and even a chest of useful iron nails before loading the ship and sailing home.
Her memories are practical and personal: good cloth for her mother, a Frankish knife that held an edge, nails that later went into a roof, and a coat that kept her dry.
Deep male drone voices form the foundation of the music, accompanied by slow hide drums and occasional low horn calls, while her powerful, raspy voice carries the story.
There are no boasts of glory or conquest. To her, it was simply a successful voyage.
They brought home more than they lost. She would have gone again.
Music video
Lyrics
Hafið...
Hafið...
Vestur...
Á sumarsólstöðudegi
ýttum við knerrinum frá landi.
Við bárum mat,
vatn, reipi og járn.
Ég klæddist loðfeldinum
sem ég hafði saumað um veturinn.
Vindurinn var kaldur.
Feldurinn var góður.
Vestur...
Yfir hafið...
Mávar fylgdu okkur á daginn.
Á nóttunni
fylgdum við stjörnunum.
Við sváfum þegar við gátum.
Við unnum þegar þess þurfti.
Einhver sagði gamla sögu.
Við höfðum heyrt hana áður.
Hann sagði hana vel.
Hafið...
Stjörnurnar...
Vestur...
Á sjötta morgni
sáum við strönd Franka.
Menn komu niður að ströndinni
með spjót og skildi.
Ég lagði frá mér reipið
og tók upp skjöldinn minn.
Einu spjóti var kastað.
Það féll of skammt.
Síðan fóru þeir inn í landið.
Við eltum þá ekki.
Þeir fóru inn í landið...
Við héldum okkur við sjóinn...
Við tókum korn,
verkfæri og klæði.
Bláa klæðið var gott.
Við reyndum að taka tvær kýr.
Þær vildu ekki koma.
Við skildum þær eftir.
Við fundum þunga kistu.
Það var ekkert silfur í henni.
Aðeins járnnaglar.
Góðir naglar.
Við tókum þá alla.
Það sem við gátum borið...
bárum við.
Það sem við gátum ekki...
skildum við eftir.
Við sigldum fyrir myrkur.
Knörrinn lá djúpt í sjónum.
Vindurinn snerist gegn okkur.
Ein ár brotnaði.
Við áttum aðra.
Feldurinn hélt mér þurri.
Austur...
Yfir hafið...
Heim...
Eitt kvöld
var hafið kyrrt.
Ég vann ull með höndunum
og hlustaði á gamla sögu.
Stjörnurnar komu fram.
Um morguninn
sáum við máva aftur.
Síðan sáum við fjöllin okkar.
Heim...
Heim...
Ég gaf móður minni
bláa klæðið.
Ég hélt eftir frankverskum hníf.
Hann var góður hnífur.
Naglarnir fóru í nýtt þak.
Við komum heim með meira
en við höfðum misst.
Ég hefði farið aftur.
Við sigldum vestur...
Við sigldum heim...
Heim...
Heim...
